Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΠΑΟΚΤΖΗ

(Μία νίκη σε ντέρμπι Θεέ μου! Μία νίκη!)

Καλημέρα, καλή εβδομάδα. Σήμερα η όρεξη στο ναδίρ. Βρέχει σαν Νοέμβρης στο Ιόνιο και είναι μίζερα και θλιμμένα σαν δάκρυα Παοκτζή που θυμάται τα σταυροπροσκυνήματα που έκανε 4-5 μήνες πριν μπρος στο άγαλμα του Μουσλίμοβιτς.
Ναι κύριε Μπουμ-Μπουμ πήγα στο γήπεδο, ναι ήμουν με το Χασάπη, ναι βράχηκε και η τελευταία τρίχα του λευκού απαράμιλλα όμορφου προβατίσιου κορμιού μου, ναι έβρισα που τη στόφα μεγάλης ομάδας τη φτιάχνουν οι παίχτες με στόφα ηγέτη, αλλά ΟΧΙ δε θα θεωρηθώ εγώ γκαντέμης. Η γκαντεμιά προϋποθέτει ξινισμένη μούτσκα, αρνητική διάθεση, ένα εκ των προτέρων "θα χάσουμε". Και όχι, εγώ δεν κίνησα για το γήπεδο έτσι. Εγώ πήγα με σιγουριά, με τη βεβαιότητα του Ίμρε Μπόντα όταν εκτελούσε πέναλτι. Πήγαινα για ματς άσπαστο. Για γκολ και φύγαμε! Απλά δεν ήταν θέμα γκαντεμιάς ό,τι έγινε στην Τούμπα χτες. Ήταν θέμα ξυλουργού που φτιάχνει ταβάνια. Και το ταβάνι του ΠΑΟΚ ήταν ως τη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Εκεί που η σοβαρότητα σε διάρκεια μπορεί να υπερβεί το ταλέντο και την έμπνευση της μέρας. Στα play-off όμως αυτή η σοβαρότητα δε φτάνει. Δεν αρκεί παραπάνω απ' το να πάρεις 5-6 βαθμούς σε έξι αγώνες. Τα λέω και μακάρι ο ΠΑΟΚ να με διαψεύσει στο τέλος, γιατί παρόλες τις ημι-αλήθειες του κυρίου Μπουμ-μπουμ, είναι ομάδα που τη συμπαθώ.
Για σήμερα προτείνω τρεις αγώνες, τον έναν κόντρα στο ρεύμα. Χι το 416 και το 417 (β' Γαλλίας και β' Ιταλίας) και άσο την Πόρτσμουθ που μέχρι κι ο ΟΠΑΠ ανέβασε την απόδοσή της. Απλά Αγγλία είναι και το τι περιμένουμε να γίνει δεν έχει εν τέλει καμία σχέση με αυτό που γίνεται. Εναλλακτική σε αυτούς που δεν πιστεύουν στη νίκη είναι τα 2-3 γκολ. Αυτά για σήμερα. Αύριο περισσότερα και με καλύτερη διάθεση. Μπεεε!